Tagarchief: ambities

Het CDA in dialoog bijeen

Het CDA in dialoog bijeen

Samen sta je sterk. Een slogan die vooral door socialisten is gebruikt, maar die tot in finesses wordt beheerst door het CDA.

Lang voor die partij een Collectief Dogmatische Appèlgroep werd, verenigden gelovigen met politieke ambities zich in samenwerking. Toen ons kiesstelsel nog in de kinderschoenen stond, schaarden gereformeerden en katholieken zich eendrachtig achter het doel openbaar en bijzonder onderwijs van gelijke rechten te voorzien. Nu, negentig jaar later, werkt men samen om elk denkbaar maatschappelijk terrein van christelijke normen en waarden te voorzien.

De geschiedenis van het CDA is er een van afsplitsingen en fusies. Onenigheid en verbroedering wisselden elkaar de hele historie af. Met regelmaat werd men uit elkaar gedreven door verschillende opvattingen over hoe je van de bijbel nou politiek moest maken. Maar met een zelfde regelmaat sloeg men de handen ook weer ineen, teneinde genoeg kracht te verzamelen om enige macht van betekenis te behouden.

De ARP, de eerste parlementaire partij, heeft sinds de oprichting zeker zes keer broeder en zusters de gelederen zien verlaten. Eén afsplitsing leidde tot de VAR (Vrije Anti-revolutionaire partij), die de voorloper was van de CHU (Christelijke Historische Unie). Maar nu zitten ARP en CHU alweer 28 jaar saamhorig bijeen in het CDA. En met latere afgesplitste geloofsbroeders (GPV en RPF) werkt men nu zelfs samen in het huidige kabinet. GPV en RPF hebben in 1975 een eigen collectiefje gesmeed: de CU van Rouvoet.

Hoewel de katholieken veel later tot een landelijke politieke partij wisten te komen, hebben ze de christelijke samenwerking altijd gedomineerd. Ze hadden wat minder last van afsplitsingen en die paar dwalenden waren nooit zo'n lang leven beschoren, dat ze van genoeg betekenis waren om ze weer tot de roomse kudde terug te roepen (zie hier de geschiedenis van het CDA en klik-je-link voor verdere historie).

Vandaag, 8 november, is het CDA in dialoog bijeen. Het najaarscongres is volop aan de gang en weer rollen de meningsverschillen over tafel.
Minister Klink stelde voor een versoepeling van
het rookverbod te onderzoeken, het congres heeft dat inmiddels verworpen.
Fractievoorzitter van Geel wil
de coffeeshops geheel van de kaart vegen, staatssecretaris Timmermans vindt dat geen goed idee.
Van Geel vindt het verder niet van pas komen om
de koopkracht te repareren als die door de kredietcrisis in de knel komt. Dat is een heel andere stelling dan het CDA verkondigt in hun visie op de toekomst: inkomenszekerheid bieden via sociale zekerheid, die toereikend moet zijn om met perspectief te kunnen leven. Mensen moeten immers volwaardig kunnen meedoen aan de samenleving.

De CDA-jongeren roeren zich ook. Die moet je wel aan het woord laten, want de jeugd heeft de toekomst, nietwaar?
De
CDA-jeugd heeft een conflict met de oudere generatie: ze vinden het CDA eigenlijk nog veel te soepel, zeg maar, te links. Ze halen zelfs een oude ambitie van stal en poetsen die wat op. Streden hun historische voorgangers voor gelijkberechtiging van openbaar en bijzonder onderwijs, de CDA-jongeren eisen nu een eigen universiteit waar ze recht in de leer worden onderwezen. De huidige universiteiten hebben het alleen maar over postmodernisme en sociaal-constructivisme. Geef ons alsjeblieft conservatieve schrijvers als Ad Verbrugge en paus Benedictus XVI te lezen, aldus de CDA-jongeren.

In de CDA-dialoog over de toekomst (“Morgen begint vandaag” het centrale thema op het congres), ziet Balkenende zijn rol nog lang niet uitgespeeld. Maar ter rechterzijde klinken kritische geluiden. Hans Hillen vindt dat de premier teveel belang hecht aan een harmonieus samenzijn: “Wie met zijn gezicht naar de harmonie loopt, loopt met zijn rug naar de toekomst”.

Zullen al die onderlinge twisten leiden tot nieuwe afsplitsingen? Zal het gekrakeel het CDA doen wankelen?
Wie daar op hoopt moet niet vergeten dat het CDA heer en meester is in de dialoog met de samenleving. Slechts één keer heeft men niet zo goed geluisterd naar die samenleving en dat was ook de enige keer dat het christelijke verbond van regeringsdeelname werd uitgesloten. Dat duurde slechts een kleine negen jaren ( de kabinetten Kok). Maar verder heeft men altijd het centrum van de macht beheerst.
Vanaf 1945 hebben 10 christelijke minister-presidenten het land geleid (de sociaal-democraten: drie mp's, de liberalen slecht één). En, op twee verkiezingen na, wist men altijd de grootste partij te worden. Soms wat aan de krappe kant en slechts drie glorierijke overwinningen in 1956, 1959 en 1963, maar meestal
genoeg zetels om almachtig te blijven.

Macht smaakt altijd naar meer en dat zal dan ook de reden zijn waarom het CDA zo graag in dialoog met de samenleving wil blijven. Men moet immers op tijd weten of men de principes dan weer eens wat strak, dan weer wat rekkelijk moet hanteren. Zodoende weet men welke coalities het meest geschikt zijn om tot in den eeuwigheid te kunnen regeren.

Update 8 nov.; 22.45 u.: Lees ook deze aardige analyse over de toekomst van het CDA (Volkskrant).

Update 9 nov.
Balkenende eindigde zijn congresspeech met:

Het CDA als partij die er altijd staat.
Rots- en koersvast.
Betrouwbaar, solide en solidair.
Dank u wel.

Die eerste regel klopt, zoals in het artikel is te lezen.
De tweede regel valt wel wat op af te dingen. Tenzij het laveren van rechter- naar linkerzijde onder koersvast moet worden verstaan.
De derde regel geldt alleen intern. Met alle anderen neemt het CDA elk loopje dat ze goeddunkt.
De laatste regel is wel op zin plaats. Je mag het kiezersvolk wel heel hartelijk bedanken, dat je maar één keer in je geschiedenis een pak slaag hebt gehad.

Eerste dag van de maand

SchuldenAardig wat mensen krijgen tegen het einde van de maand hun inkomen gestort en op de 1e dag van de volgende maand kijken ze alweer tegen de bodem van de huishoudkas aan. Uitgerekend op die dag presenteert het CBS de beste 1 aprilgrap: de schuld van de overheid is flink gedaald. Hetgeen betekent dat de kredietwaardigheid van de overheid is gestegen.

Dat blijkt alleen te gelden voor de boekhouding van vadertje staat. Menig burger kijkt er anders tegenaan: vorige maand bleek slechts 13 procent van de nederlanders het kabinet kredietwaardig te vinden.

Dat betekent dat een groot deel vindt dat de overheid nog wel wat andere schulden open heeft staan. Belofte maakt ook schuld. En dat betekent dat het kabinet nog een heel regeerakkoord aan schulden heeft weg te werken. Het kabinet heeft nog twee jaar om alle niet gehaalde doelstellingen te verzilveren.
Natuurlijk moeten we het kabinet daar de tijd voor geven, maar misschien tekent zich nu al af dat de begroting aan ambities wat al te optimistisch is opgesteld?

Vraag voor allen die het schip van staat vanaf de wal volgen (de beste stuurlui): Hoeveel beloftes zullen alsnog worden waargemaakt? Of vaart het kabinet op ramkoers en loopt het op de klippen van torenhoge schulden aan niet ingeloste beloften?
Enig idee welke specifieke schulden het kabinet straks nalaat?

Boer kiest tandarts

KiespijnMet de democratie is het soms lachen als de bekende boer wiens gebit in niet al te beste staat is. Zo is een net doorgebroken kies alweer getrokken voordat die de kans kreeg tot volle wasdom te komen.
Het kabinet kiest ervoor
geen ambities meer te besteden aan het burgemeestersreferendum. Eén van de argumenten is: als slechts 1 op de 34 tot 35 inwoners van een stad de moeite nemen hun opperhoofd te kiezen, dan zijn ze een beetje meer democratie ook niet waard.
Critici menen dat het aan de verkiezingen zelf lag. Kiezen uit twee kandidaten van eenzelfde poltieke partij vond men geen keuze. Dat die twee kandidaten uit een voorselectie kwamen vonden sommigen ook al weinig democratisch.

Toch kan dat laatste niet echt de reden voor armzalig democratisch gedrag zijn. Neem Idols. Een vakjury maakt een selectie en ook al was niet iedereen blij met de uitkomst, enthousiast sloeg men vervolgens aan het stemmen.
Het volk maakt wellicht beter gebruik van haar rechten als het om andere zaken gaat.
Zo kwamen 1 op de 7 inwoners van
Pesse hun stem uitbrengen op plannetjes die in eigen kring waren gesmeed ten behoeve van een aangenamere leefbaarheid van het dorp. En de winnaars waren: een piano, een aangepaste keuken en een skatebaan.
In Pesse smeed men geen complotten, men
smeed democratie.

Wat zegt u? Idols? Een piano? U vindt de democratie al genoeg ontspoord om ook nog eens achter de muziek aan te gaan?
Dan heb ik wel wat serieuzere voorbeeldjes. In
Otterlo koos een stampvolle zaal De Waldhoorn voor starterswoningen. Het afgeladen zaaltje, goed voor 1 op de 8 inwoners, hadden geen stemcomputer nodig om zich duidelijk te maken. Gewoon punten plakken op de tentoongestelde plannen. Lekker ouderwets, maar je hebt dan wel een democratie die werkt.
Zo pakken ze het deze dagen ook in
Kerkdriel aan. Een opiniepeiling gaf aan dat 1 op de 17 inwoners ook kozen voor meer starterswoningen in hun gemeente. De verwachtingen zijn dus hoog gespannen als er werkelijk mag worden gestemd.

Nu gaan ze daar met stemkastjes aan de slag. Da's democratie dancing on ice. Digitaal stemmen kan tot de nodige onrust leiden. Daar is de democratie niet bij gebaat. Je weet tenslotte nooit wat er achter de schermen gebeurt. Zo bleken rekenmeesters ook vaardig in het manipuleren van een opiniepeiling. De keuze tussen ouderwets rekenen (staartdelingen, rekentafels, enz.) en toegepaste rekenkunde (hoeveel appels krijg je als je peren vergelijkt?) leidde tot een onwaarschijnlijke uitslag en het vermoeden van manipulatie was zo groot dat men de resultaten de prullenbak in kieperde.

Maar in Pesse en Otterlo leeft de democratie dus als nergens anders. Zo lang het maar om leefbaarheid van de eigen omgeving gaat, de verkiezingen in gezellig café's plaatsvinden en het stemmen gewoon ouderwets punten geven is.
Waarom dat referendum dus wordt afgeblazen, is me een raadsel. Ontbreekt het kabinet en het parlement werkelijk aan creativiteit om een referendum de allure van een dorpsverkiezing te geven?
Ik begrijp ook niet waarom Rouvoet niet dreigt met ontslag. Het kind met het badwater weggooien mag als een aanslag op zijn portefeuille worden gezien.
Maar ja, hij heeft het te druk met echte kindertjes maken. De democratie mag gewoon het kind van de rekening blijven.