Tagarchief: Zalm

Eurocrisis is traditie

EurocrisisDe schatkamer van statistieken, het CBS, heeft eindelijk tijd gevonden wat cijfers op een rij te krijgen, die u hier al op 22 oktober 2011 kon lezen. Uit die cijfers blijkt dat een hoog overheidstekort eerder regel dan uitzondering is en dat landen als Griekenland niet de enigen zijn, die zich maar niet aan de afspraken van het Verdrag van Maastricht kunnen houden.

“Nederland overschrijdt al drie jaar de Europese bovengrens van 3 procent van het bbp”, stelt het CBS, maar “een dergelijke periode van hoge tekorten is echter niet uitzonderlijk”. De jaren voor het Verdrag van Maastricht (1993) was het wel vaker mis. In de  periode 1980-1990 was het overheidstekort maar liefst 11 jaar achter elkaar flink groter dan 3 procent. Na het verdrag is het tot nu toe zes keer voorgekomen, waaronder dus de laatste drie jaar.

Het Verdrag van Maastricht heeft misschien wel een positief effect gehad. Na 1993 werd er vijfmaal een overschot gescoord, tegen één keer in de 24 jaren daarvoor.

Het overheidstekort zat sinds 1993 13 keer in de min, waarvan dus 6 keer boven de 3 procent. Slechts 5 keer viel het positief uit. Waarlijk geen geweldige prestatie waar met name twee mannen keiharde voorvechters zijn van de Maastrichtnorm. Mannen die het niet te beroerd zijn een vermanende vinger op te heffen tegen landen, die ook moeite hebben zich aan de norm te houden. We hebben het natuurlijk over de heer Zalm en zijn discipel Rutte.

Zalm eiste in 2003 sancties tegen Frankrijk en Duitsland, toen deze hun financiële problemen op wensten te lossen door het overheidstekort op te laten lopen. Zalm moest inbinden en Frankrijk en Duitsland kregen wat meer tijd en ruimte om hun tekorten binnen de afgesproken normen te krijgen.

Rutte moet feestelijke dagen beleven. Niks inbinden, maar de knoet erover. Griekenland moet diep door het stof. Nu is het Griekse overheidstekort wel aanzienlijk groter dan dat van Nederland. Maar dat heeft niet alleen oorzaken in Zuid-Europese losbandigheid.  Griekenland werd na veel moeite pas in 2000 tot de Europese Monetaire Unie toegelaten. Zalm wist van de hoge tekorten, maar ging ook akkoord. Griekenland deed pogingen de tekorten weg te werken door, onder andere, worgleningen af te sluiten bij Goldman Sachs.

Rutte pleitte voor steun aan Griekenland. Niet om het land zelf te redden, maar de banken die vreesden dat Griekenland nooit meer al die leningen zou kunnen terugbetalen. Daar zat amper een Griekse bank bij.

Maar dat terzijde. Wat het CBS laat zien, is dat een overheidstekort nog steeds traditie is, ondanks het Verdrag van Maastricht. Ook in Nederland. Wat we wel zagen is dat het overheidstekort afnam als de economische groei steeg. De vraag is in hoeverre bezuinigingen effect hebben op de economische ontwikkelingen. Is overheidsbeleid slechts een druppel op een gloeiende plaat of een wezenlijke bijdrage om uit de misère te komen?

Rutte gelooft in dat laatste. Het terugdringen van het overheidstekort wordt door dit kabinet aangeprezen als wonderolie voor een haperende economie. Voorlopig kan hij niet anders dan zich voegen in de traditie van overheidstekorten boven de 3 procentnorm. Misschien bereikt hij het ideaal van een overheid zonder grote tekorten, door eens na te denken over een wezenlijk andere economie?  Want een economie gebaseerd op leningen en schulden lijkt zijn beste tijd nu wel gehad te hebben.

Geld is het probleem

WC rolHet verhaal gaat dat er van die types zijn die hun kont afvegen met briefjes van honderd. Die types hebben een probleem: hun wc-papier is op. Dat is erg vervelend, maar gelukkig voor hen zijn er de redders in nood.
“De kosten van de crisis zijn door de overheid voorgeschoten en dat gaan we terugdraaien”, sprak Rutte, toen hij aankondigde een graai in onze koopkracht te zullen doen. De premier na hem mag dan kijken of hij ‘dit prachtige geld terug gaat geven aan de hardwerkende burgers’.

De overheid heeft aardig wat voorgeschoten en een groot deel is terugbetaald door ING, SNS Reaal en Aegon. Alleen de ABN Amro heeft een terugbetalingsachterstand. Natuurlijk vreest de bank de deurwaarder, dus treft Gerrit Zalm zijn maatregelen. Hij incasseert 864 miljoen winst over het eerste half jaar en gaat 1500 banen via gedwongen ontslag saneren. De komende jaren schrapt de bank 2350 arbeidsplaatsen.
Rutte legt alvast beslag op onze koopkracht om ook deze kosten van de crisis op te vangen. De daadkracht en samenwerking van overheid en bedrijfsleven loopt in ieder geval een stuk beter dan de economie.

Alle staatssteun ten spijt, lijkt een nieuwe crisis op komst. Het lijkt wel of Marx zijn posthume gelijk krijgt. Populair gezegd: het systeem deugt niet en heeft het verval ingebakken. Wat je ook doet om het te redden, uiteindelijk stort het toch in. Volgens critici zijn de maatregelen om ons uit de crisis te redden, niet meer dan een “verpleeghuisconstructie”. Een pilletje hier, een pleister daar, de patiënt overlijdt toch. Het economisch stelsel zou drastisch op de schop moeten.
Dat is voer voor deskundigen. Ik zeg wel eens: als geld het probleem is, schaf dan het geld af. Waarna de deskundigen de vloer aangeven met deze huis-tuin- en keukenwetenschap. Misschien hoeft het hele stelsel niet vervangen ter worden, maar zijn een paar kleine wijzigingen genoeg om de boel niet te laten ontsporen.

Ik doel dan niet op de reparaties die de overheid uitvoert. Met staatssteun, een gedragscode voor bonusvretende bankiers, de Balkenendenorm voor bobo’s in de non-profit sector, bezuinigingen verkopen als stimuleringsmaatregelen voor de economie, zijn de weeffouten in het systeem nog niet weggewerkt.
Eén van die weeffouten is het geld. Natuurlijk is geld zelf niet het probleem, maar wat mensen ermee doen. Zolang mensen geld verdienen en het weer uitgeven, is er niet zoveel aan de hand. Zodra geld wordt onttrokken aan die circulatie, gaat het mis. Er staat niet voor niets straf op diefstal.

Een kleinewijziging in het stelsel zou kunnen voorkomen dat geld wordt onttrokken aan de samenleving. Dat principe moet ook hard-core kapitalisten aanspreken. Zij klagen immers over het vele geld dat in zaken wordt gestoken waar de maatschappij niets voor terugkrijgt? Kunstsubsidies en uitkeringen zien ze als waardeloze geldsmijterij, in tegenstelling tot staatssteun voor het bedrijfsleven en WW om werktijdverkorting te financieren.

Ter redding van onze prachtige economie twee voorbeeldjes van geldontrekkerij, waar eens een eind aan kan worden gemaakt.
Voorbeeld 1: Geld uitgeven aan gokken. Anders gezegd: geld besteden in de hoop er meer geld voor terug te zien. Zolang het via de Staatsloterij gaat, wordt het geld tenminste nog besteed aan een goed doel. Maar de hele aandelenhandel is een raadsel. Zodra er iets negatiefs in het jaarverslag van een bedrijf staat of er roept iemand ‘crisis!’, ontstaat er paniek en is een aandeel veel minder waard. Iemand die er duizend euro voor heeft betaald, is het grootste deel kwijt. Weg geld.
In plaats van speculeren, zou men het geld ook kunnen besteden aan zaken die we hard nodig hebben. Speculatie zou gelijk gesteld moeten worden aan diefstal.

Tweede voorbeeld: Waarom zou iemand geld mogen besteden aan de aanleg van een zwembad, waar hij vervolgens nauwelijks gebruik van maakt, omdat hij zo hard moet werken? Geld besteden aan zaken, die leuk staan bij je huis, maar amper worden gebruikt, is geld weggooien als water.
Iedereen doet dat wel eens. Elk huis kent prullaria waar niet naar wordt omgekeken. Betaald met ‘doelloos geld’. Geld uitgeven aan luxe zaken waar geen gebruik van wordt gemaakt, zou eveneens tot diefstal van de samenleving gerekend moeten worden. Met dat geld had menig openbaar zwembad geopend kunnen blijven.

Zalm wordt premier

Zalm wordt premier De kans dat de VVD nog voor de verkiezingen instort, is ineens een stuk groter geworden. Mark Rutte blijkt een smakelijk onderhoud te hebben gehad met Gerrit Zalm. De heren hebben de aanstaande coalitieonderhandelingen besproken en dat liep niet zo best af voor Rutte.

Het
financieel medium z24.nl heeft een kijkje kunnen nemen in het weblog dat Zalm bijhoudt ten kantore van ABN-Amro. Daarin herinnert Zalm aan zijn historische ervaringen als informateur en onderhandelaar.
De trouwe lezer van dit blog weet dat er in het verleden af en toe contact is geweest met heer Zalm. Een paar keer is zijn verborgen leiderschap onderwerp van gesprek geweest. Bijvoorbeeld over zijn rol, toen de VVD het moeilijk kreeg met Verdonk. Vlak voor hij de politiek verliet, zei hij hier nog: “Als ik straks nog hier en daar aan de touwtjes trek, dan zal dat ook betekenis hebben”.
Wat zou er besproken zijn tussen Zalm en Rutte? De telefoon gepakt en eens kijken of de vroegere hotline nog werkt.

Zalm: “Goedenavond, Zalm hier”.
pp: “Meneer Zalm, wat fijn dat ik u aan de lijn tref”.

Zalm: “Wacht een even, dat bent u toch niet?”
pp: “Even kijken, meneer Zalm. Ja hoor, ik ben het!”

Zalm: “Nou dat is lang geleden. U leeft dus nog. En dat weblogje van u ook?”
pp: “Jawel, en nou wilde ik….”

Zalm: “Goh. Dat u dat volhoudt. Complimenten, amice!”
pp: “Ha, ha ha, daarmee plaagde u me vroeger ook al”.

Zalm: “Huh? Plagen?”
pp: “Nou u weet nog best wel dat u mij geen amice moet noemen”.

Zalm: “Ah ja, da’s waar ook. Uw vrinden dachten dan dat u echt met mij bevriend was, niet waar?”
pp: “Wel waar. En dat heeft mijn imago nog aardig wat schade toegebracht”.

Zalm: “Moet u niet wakker van liggen. Als u dat doet, zult het nooit ver schoppen”.
pp: “Meneer Zalm, waar ik voor bel. U heeft met meneer Rutte gedineerd”.

Zalm: “Tsja, hoe dat weer in het nieuws is gekomen ga ik uitzoeken. Tenslotte ben ik dik uit de politiek en met wie ik een vorkje prik, gaat niemand wat aan”.
pp: “Nou, u schijnt wel de toekomst van dit land besproken te hebben. Het lijkt me toch belangrijk dat het volk dan weet welke plannen er zijn gesmeed”.

Zalm: “We hebben heerlijk gegeten en dat was het”.
pp: “Dat meent u niet!”

Zalm: “Tuurlijk niet, we hadden nog een uitstekend likeurtje na bij de koffie”.
pp: “Kom, meneer Zalm, volgens z24.nl heeft u het over eventuele coalitieonderhandelingen en een regeerakkoord gehad”.

Zalm: “Okee, dat klopt. We hebben het heel kort even doorgenomen”.
pp: “Wat doorgenomen?”

Zalm: “Zoals u weet vermoed heer Rutte dat het wel een een lastige formatie kan worden. En als er al een beetje kabinet uit wil rollen, dan zal dat ook geen makkelijk ploegje worden”.
pp: “Ah, juist. Ik las ergens dat Mark Rutte dan liever geen premier wil worden, maar mevrouw Kroes die positie gunt”.

Zalm: “Juist. En daarover heb ik hem even bijgepraat”.
pp: “Bijgepraat?”

Zalm: “Kijk, mevrouw Kroes is een prachtwijf. Eerlijk. Maar die wordt geen premier”.
pp: “Dus toch Rutte?”

Zalm: “Om de drommel niet!”
pp: “U gaat me toch niet vertellen dat u van plan bent de grote roerganger te worden?”

Zalm: “Nee, dat ga ik u niet vertellen. Wacht u maar rustig af”.
pp: “Ik begrijp het al. U heeft weer ambitie!”

Zalm: “Nou, daar heeft het mij nooit aan ontbroken”.
pp: “Mark Rutte blaakt anders ook van ambitie”.

Zalm: “Die heb ik dus even bijgesteld met de Zalmnorm”.
pp: “En die norm is?”

Zalm: “Voor goed leiderschap moet je het neusje van de zalm hebben”.
pp: “Aha. Zodat wij weer een paar jaar bij de neus genomen worden, hè?”

Zalm: “Amice, ik vergeef u uw armzalig gebrek aan politiek inzicht”.
pp: “Grrmblf, meneer Zalm! Daar doet u het weer!”

Oude bekende onderzoekt boekhouding Beatrix

Oude bekende onderzoekt boekhouding Beatrix

Geheel onverwacht gaat de telefoon in het redactielokaal.

pp: “Met redaktie van Codes, keuzes en….”

Zalm: “Amice! Heb je het al gelezen?”

pp: “Heer Zalm! Da's lang geleden”.

Zalm: “Ja, ja, druk geweest, hè”.

pp: “En waar dank ik dit genoegen aan?”

Zalm: “Wel, ik ben weer helemaal in beeld. Dat wilde ik u even laten weten”.

pp: “Ah, juist. Maar wat is er aan de hand dan. Gaat Mark Rutte weg?”

Zalm: “Nee, nee, amice, het is…

pp: “Heer Zalm, het mag dan lang geleden zijn, maar mag ik u er aan herinneren mij absoluut geen amice te noemen?”

Zalm: “Ach, nou u het zegt. Anders ligt u eruit bij uw vrindjes, hè?”

pp: “Precies. Maar waarom belt u dan?”

Zalm: “Wel, ik ga een groot onderzoek leiden”.

pp: “Zoho, da's spannend. En wat gaat u dan onderzoeken?”

Zalm: “De boekhouding van ons koningshuis!”

pp: “Oh? Da's mooi, daar zou ik zou zelf ook wel eens een kijkje in willen nemen”.

Zalm: “Ja, maar u bent daar niet voor gevraagd, mijn beste”.

pp: “Heer Zalm, ik ben uw beste niet! Maar het klopt, mij wordt nooit wat gevraagd”.

Zalm: “En toch maar doorbloggen, is het niet? Het lijkt mij voor de hand liggen dat voor dit onderzoek een deskundige wordt gevraagd”.

pp: “Ah! En dat bent u dus”.

Zalm: “Zeker, van boekhouden weet ik bijna alles”.

pp: “Da's waar. En ook van boekhoudingen waar een luchtje aan zit”.

Zalm: “U bedoelt?”

pp: “Nou ik herinner me dat u in 2004 het ministerie van Onderwijs onder de loep moest nemen omdat er maar lukraak gedeclareerd werd, volgens de Rekenkamer. Er zou zelfs sprake zijn van zelfverrijking”.

Zalm: “Ach, de Rekenkamer houdt er zo heur eigen methodes op na. Ik had wel vaker verschil van mening met die jongens. Die konden maar op één manier naar de zaken kijken”.

pp: “Ja, ze kijken alleen naar de vorm, heeft u gezegd in een radio-interview. U zei dat als ze daar een diner declareerden, maar de bon vergaten in te leveren, de Rekenkamer dat fout vond”.

Zalm: “Nou, nou, u hebt een geheugen als een google-server. Chapeau!”

pp: “Even on-topic blijven, heer Zalm. Het ging toen niet om een enkel vergeten bonnetje, maar om creatieve boekhouding”.

Zalm: “Daar is op zich niks mis mee”.

pp: “Nee, daar heeft u wel de nodige ervaring mee”.

Zalm: “Ik krijg het gevoel dat u mij nu niet helemaal au serieux neemt”.

pp: “Uw creativiteit neem ik hoogst serieus! De manier waarop u ook in 2004 de pc-privé regeling wist af te schaffen mag wel een staaltje ijzersterke begrotingstechniek genoemd worden”.

Zalm: “Oh, dat. Wel, dank u voor het complement”.

pp: “Ja, en dat uw ministerie toen geen gesjoemel met bonnetjes tolereerde is nu wellicht een van de redenen waarom u dit onderzoek mag leiden?”

Zalm: “Ik volg u even niet…..”

pp: “Nou, als u net zo streng de bonnetjes van Beatrix behandelt, dan is de kans groot dat de schatkist nog wat tegoed heeft, toch?”

Zalm: ” Dat weiger ik voorlopig nog even te aanvaarden”.

pp: “Hé, nu citeert u uzelf!”

Zalm: “Huh?”

pp: “Dat zei u precies zo in dat eerder genoemde interview, toen er gevraagd werd wat er ging gebeuren als de anonieme aantijgingen over gesjoemel op OCW waar zouden blijken”.

Zalm: “Ons koningshuis is het OCW niet en bovendien is het niet de bedoeling dat ik bonnetjes ga navlooien. Ik moet slechts de kosten in kaart brengen. Ik ga onderzoeken hoe dat het beste kan geschieden”.

pp: “Ik kan me voorstellen dat men alle vertrouwen in u heeft”.

Zalm: “Beluister ik nu weer een enigszins geringschattende toon?”

pp: “Heer Zalm, ik zou niet durven! Ik doel op uw ervaring met het in kaart brengen van kosten”.

Zalm: “Zoals?”

pp: “Nou, u dacht in 2005 de bijdrage aan de EU omlaag te brengen door de invoerrechten door te berekenen. Dat vond de EU-rekenkamer niet zo netjes van u”.

Zalm: “Ja zeg, onze contributie was al duur genoeg! Je moet toch wat? Ik meende op te komen voor de belangen van de Nederlandse burgers”.

pp: “En dat deed u in 2006 nog eens dunnetjes over door de burger op te roepen de OZB (onroerende zaak belasting) niet te betalen omdat de gemeenten, naar uw smaak, te hoge tarieven vorderden”.

Zalm: “Luister, beste kerel, dat was mijn goed recht. Het aan de kaak stellen van onrechtvaardigheden is niet alleen het prerogatief van blaaskaken die in de 80-er jaren hier er zo'n zootje van maakten!”

pp: “Maar het was wel een tikkeltje burgerlijk ongehoorzaam”.

Zalm: “Mwah, het zou wat. Als iets te duur is, dan is dat onrecht en dat dient ten alle tijde bestreden te worden”.

pp: “De kosten van het koningshuis worden door sommigen ook te duur gevonden”.

Zalm: “Ja, en? We hebben hier toch altijd nog vrijheid van meningsuiting?”

pp: “Jazeker, maar gaat u dat onrecht ook aanpakken?”

Zalm: “U laat opnieuw uw ondeskundigheid blijken. Om te beginnen moet het onderzoek nog plaatsvinden. En duur of niet duur, ik ga enkel onderzoeken hoe die kosten zo transparant mogelijk in kaart te brengen zijn”.

pp: “De hoogte van die kosten, daar heeft u geen mening over?”

Zalm: “Amice, een onderzoeksleider dient objectief te zijn”.

pp: “Heer Zalm, nou doet u het weer!”

Noot: Tijdens zijn ambtsperiode waren hier regelmatig gesprekken met heer Zalm te lezen. Klik op Archief en ga naar Opmerkelijke Gesprekken en scroll naar Zalm aan de lijn.

Miljoenennota: wie betaalt de loodgieter?

Miljoenennota

Dat RTL4 voor de 4e keer op een rij beslag wist te leggen op de Miljoenennota is zo langzamerhand geen wonder. Zolang Frits Wester ter redactie zetelt, zal hem dat elke keer weer lukken omdat het CDA vergeten is zijn toegangspasje tot hun kopieerapparaat in te nemen toen Frits de partij in 1994 verliet.
Het riekt naar een strategie van Balkenende, die op deze manier al vast wat reacties kan peilen om de kritieken te kunnen trotseren. Frits Wester zou in 2006 bijna kandidaat zijn voor een staatssecretariaatje, maar de CDA-strategen vonden zijn positie bij RTL4 veel nuttiger en dat blijkt ook nu weer. De VVD wilde begin deze maand dat de premier opheldering verschafte over de lekken. Daarmee kan die partij, na de opgelopen schade van de laatste dagen, nu opnieuw een punt scoren want ze hebben een kenner met inside-informatie in huis: Gerrit Zalm. Zelfs toen hij vorig jaar beweerde het lekken zo goed als onmogelijk te hebben gemaakt, kreeg Frits Wester toch de Miljoenennota in handen.

Maar goed, RTL4 heeft hem dus weer, maar heeft daarmee niets bijzonders in handen.
Het regeerakkoord wordt in een notendop herhaald (“we hebben grote plannen”). Iedereen is wel benieuwd hoe de keuzes van Balkenende-IV deze keer betaald gaan worden. Wel, ook op dat gebied niets nieuws onder de zon van de florerende economie: We gaan het samen doen en de centen moeten, als vanouds, van de individuele burgers komen: “…. willen we de komende vier jaar elk jaar meer geld binnenkrijgen dan we uitgeven…” Dat is al jaren het regeringsbeleid. Zelfs vorig jaar, toen er zoet na zuur werd uitgedeeld, werd er meer binnengehaald dan er uit de staatskas ging. Ja, ja, het zijn “moeilijke keuzes en soms harde maatregelen”.

Het enige nieuwe aan de Miljoenennota is dat er nu lastenverzwaringen gepland zijn, terwijl het juist goed gaat met de economie en er geen tegenvallers zijn. En toch moet er gedokt worden.
Dat de burgers moeten betalen voor een beetje aardige samenleving is prima. Het is ook onze samenleving (althans, dat denken we nog wel). Dus daar willen we ook ons belastinggeld aan afdragen, onder het motto: het is wel wat duurder, maar dan heb je ook wat. Het wordt nog even wachten tot aanstaande dinsdag alle details zullen weten, maar krijgen we dan ook wat?

Zal het onderwijs definitief gered worden van het lerarentekort en de zesjes-cultuur? Wordt er aan milieu net zoveel besteed als aan onderwijs en gezondheidszorg? Worden de probleemwijken oases van rust en welvaart?

Tot slot nog één vraagje: de wonigbouwcorporaties worden opgezadeld met een winstbelasting. Dat zal ze dwingen hun opbrengsten te investeren in onder andere de plannen met de probleemwijken. Het kabinet wil dat de corporaties daar flink aan bijdragen. Zullen we dinsdag in de details ook lezen dat soortgelijke maatregelen opgelegd worden aan de olie- en autoindustrie om de milieuplannen te financieren? Zullen niet alleen de rokende burgers met accijnsverhogingen te maken krijgen, maar wordt van de tabaksindustrie ook een evenhoge stijging opgelegd? Krijgen de pensioenfondsen de belastinginspecteur over de vloer om de winsten te vorderen voor de vergrijzing?

Of maakt RTL4 voor dinsdag de overige details bekend en hoeft het bedrijfsleven zich minder zorgen te maken over hun huishoudboekje dan de burger zal doen? Ofwel: wie betaalt de loodgieter als achterstallig onderhoud een lekkage veroorzaakt? De leverancier, de huurbaas of de consument?

Wie heeft er nu de regie?

zalmzaterdagHeel Nederland mag meekijken hoe het vandaag met de VVD zal vergaan. We kunnen dus zelf ons oordeel vormen, maar de redaktie hier heeft toch ook graag wat inside-informatie. De verbinding tussen de wandelgangen van de VVD en dit weblog zijn verbroken sinds het vertrek van heer Zalm (zie linkerkolom en klik eens op Opmerkelijke gesprekken en Zalm aan de lijn). We moeten het dus met externe bronnen doen. Zonder er erg veel van te verwachten maar eens in het kaartenbakje gedoken en er een oud 06-nummer uit gevist. Je weet maar nooit. Daar gaat-ie: 06 – 1….

Zalm: “Ja, zegt u het eens?”

pp: “Meneer Zalm! U bent nog steeds bereikbaar op dit nummer!”
Zalm: “Amice! Dat is verdraaid lang geleden!”

pp: “Alstublieft, noemt u mij uw amice niet. Dat deed u vroeger ook en daardoor ben ik een groot deel van mijn vriendenkring verloren.”
Zalm: “Zo ziet u maar, van je vrienden moet je het niet hebben”.

pp:”Ja, zo gaat dat ook onder liberale vrienden, nietwaar?”
Zalm: “Ach, elk huis heeft zo zijn kruis.”

pp: “Ik zit nu voor de televisie naar het VVD-congres te kijken. Ik heb u nog niet in beeld gezien. Bent u niet op het congres?”
Zalm: “Jazeker wel.”

pp: “Maar ik zie u helemaal niet.”
Zalm: “Hahaha, maar ik ben er wel, hoor! Helemaal van de partij!”

pp: “Oh, wacht. Ik denk dat ik het al weet. U heeft uw strategische positie achter de schermen zeker weer ingenomen?”
Zalm: “Zoho, u bent er ondertussen aardig op vooruit gegaan in uw waarnemingen. Maar zometeen ga ik nog wat zeggen op het podium hoor en dan ga ik lekker in de zaal zitten.”

pp: “Dank u. En, wat gaat het worden vandaag?”
Zalm: “Daar doe ik geen uitspraken over.”

pp: “Ach kom, toen u aan het stuurwiel stond was u ook niet te beroerd om uw mening te geven.”
Zalm: “Zeker en u zult ook nog van mij horen maar nu even niet.”

pp: “Ik begrijp dat u eigenlijk wel blij bent met het vertrek van Verdonk?”
Zalm: “Dat valt me nu weer van u tegen. U bent slecht in lezen en luisteren, hè? Ik heb gezegd slechts opgelucht te zijn dat het gerommel straks voorbij zal zijn. Ik vind haar vertrek
jammer maar onvermijdelijk.”

pp: “Nou, ik kan me herinneren dat u vaker niet zo erg gecharmeerd was van haar aktiviteiten. Ze was volgens u soms wat al te snel met maatregelen.”
Zalm: “Jawel, een daadkrachtige dame, dat was niet altijd even makkelijk.”

pp: “Een dame? Sinds wanneer is een takkewijf een dame?”
Zalm: “Ho, ho, ho! Dat heb ik teruggenomen! Dat was niet netjes van mij. Ik ben heer genoeg om dat toe te geven.”

pp: “Nou, dat was onder druk van de partijdiscipline, toch?”
Zalm: “Meneer, onze partijdiscipline schrijft vrijheid van meningsuiting voor. En daar hoort vrijheid van excuses maken ook bij.”

pp: “Omdat u Verdonk dus hebt beledigd.”
Zalm: “Het was geen belediging. Ik beledig nooit iemand dus daar hoef ik mij dan ook nooit en te nimmer voor te excuseren.”

pp: “Waar sloegen die excuses dan op?”
Zalm: “Ik had het verkeerd. Mevrouw Verdonk was niet van hout en kon dus onmogelijk een takkewijf zijn.”

pp: “Huh?'
Zalm: “Nee, ze was en is een ijzeren ijskonijn, een stalen sodemieter, met een plaat van beton voor haar hoofd.”

pp: “Heer Zalm! Dat wordt weer excuses maken!”
Zalm: “Dacht het niet. Voor de waarheid hoeft men geen excuses te maken.”

pp: “Zo gaat dat niet, meneer Zalm. Heer Wie…”
Zalm: “Wat? Wie?”

pp: “Het erelid Hans Wiegel. Hij heeft erg moeite met het vertrek van Verdonk.”
Zalm: “Oh? En? Wat doet dat ertoe?”

pp: “Blijkbaar is hij het niet eens met de tacktiek van Rutte.”
Zalm: “Die meneer gaat nergens meer over. Dat u hem nog serieus neemt!”

pp: “Dat doe ik niet! Heb ik nooit gedaan ook. Maar hij heeft toch nog wel enig gewicht binnen uw partij?”
Zalm: “(Zucht…) Ja, daar zou hij wat meer op kunnen letten. Er kunnen wel wat grammetjes af bij hem.”

pp: “Hoe moet het nu verder met de VVD? Heeft uw partij nog wel een toekomst?”
Zalm: “Maakt u zich niet ongerust. Zodra het volk aan den lijve zal ondervinden dat christelijk-sociaal-zogenaamd-democratisch beleid hen zal beroven van individuele vrijheid en dat ook nog eens duur moet betalen, zal het volk weer snakken naar de liberale verworvenheden.”

pp: “Dat wordt toch nooit wat als uw partij straks gehalveerd zal zijn als Verdonk voor zichzelf begint?”
Zalm: “Ach meneer, uw analytisch vermogen is werkelijk bedroevend. Onderzoek heeft uitgewezen dat driekwart van de mensen die een eigen zaak beginnen het niet redt. U zou dat moeten weten, want dat is in uw wereldje van zefstandige webloggers al jaren het geval. De meesten houden het nog geen drie maanden vol!”

pp: “Zo zal het ook Verdonk vergaan?”
Zalm: “Kijk, nu doet u het al weer wat beter. Vergaan, dat is het juiste woord. Ze is te vaak te ver gegaan en dat ijzeren fenomeen zal dus vergaan.”

pp: “En heeft u nog een rol in de toekomst van uw partij?”
Zalm: “Meneer, ik sta hier goed. Wacht u maar tot het stemmen begint.”

pp: “Nog steeds de grote regisseur?”
Zalm: “Dat zijn uw woorden. Maar amice, leuk dat u even heeft gebeld, ik moet nu afbreken want ik heb belangrijkere dingen te doen. Even nog wat oefenen met de stemcomputer, want die moet…..”

pp: “Ah! Dus toch? Wilt u zeggen dat…..”

tuut-tuut-tuut-tuut….. Verbinding verbroken.

Gezonde boekhouding

Belastingen

Dat Wouter Bos er wel voor oppast de erfenis van Zalm te verkwanselen aan socialistische idealen, was te voorspellen. De term 'begrotingstekort' verdwijnt definitief in de stoffige analen der geschiedenis. Maar kan iemand mij eens uitleggen waarom dat moet betekenen dat we daarom de zoveelste stap verwijderd raken van een gratis gezondheidszorgstelsel? Zijn we dan allemaal zo ziek dat de kosten onverantwoord hoog zijn en dus de zorgpremie omhoog moet en de aftrek voor buitengewone ziektekosten afgeschaft moet worden?
Misschien is dit Wouter's tactiek om de kosten die de 'vergrijzing' met zich mee brengen terug te dringen. Want met de ouderdom komen de gebreken, zegt men. En die gaan op hoge leefijd ook niet zomaar weer weg. Dus is er een aardige kans dat ouderen veel bijzondere ziektekosten zullen hebben. Nu er nog steeds veel weerstand is tegen kortingen op de A.O.W. moet Bos het dus op een andere manier zien op te lossen. En dus laat hij de ontwikkeling van de zorgpremies voor wat het is en schaft hij de aftrek voor bijzondere ziektekosten af.
Een gezonde boekhouding zal en moet resulteren in een begrotingsoverschot. Een betaalbare en voor iedereen toegankelijke gezondheidszorg past daar niet bij.
De oppositie krijgt geen kans de minister van financiën aan te vallen op het los laten van de Zalmnorm, die nu het Belang van Bos lijkt te worden.

Update 2 juli 2007: buitengewone ziektekosten kunnen een aardige aftrekpost zijn voor chronisch zieken en gehandicapten. Lees meer over hun financiële situatie op de site van Nivel (Nederlands Instituut voor onderzoek van de gezondheidszorg).

Gevoelsindex

Hier is het buiten zo''n 3 graden boven Celsius en er staat een windje van 3 m/sec. De gevoelstemperatuur is -0,4 graden. Daar valt mee te leven. Terwijl de weersverwachting voor de komende dagen winters weer aankondigt is in politiek Den Haag de lente losgebarsten. Alom heerst een positief gevoel over het regeerakkoord. Sinds de jaarwisseling heerst er so-wie-so een warm gevoel in dit land. Burgers zijn over tal van zaken tevreden. Zelfs op het gebied van veiligheid. Ook al scoort Nederland in Europees verband ver boven het gemiddelde als het gaat om geweldpleging, toch zijn Nederlanders minder bezorgd om hun veiligheid dan tien jaar geleden.
Feiten en gevoel. Je zou ze ver uit elkaar willen houden, maar zo werkt dat niet. Het is misschien beter een formule te bedenken waarmee je ze zo dicht mogelijk bij elkaar kunt brengen. Dat kan praktische voordelen hebben. Als je de gevoelstemperatuur kent, weet je ook of er meer (een extra trui) of minder ( de jas uit) maatregelen genomen moeten worden.
Het CDA in Rotterdam heeft zoiets al bedacht: de gevoelsindex. Men wil daarmee onderzoeken hoe het staat met de kloof tussen bevolkingsgroepen. Het zou ook een controle-middel kunnen zijn om te zien of de maatregelen die mensen bij elkaar moet brengen, ook echt werken. Mooi zo''n gevoelsindex, maar op wat voor manier je daarmee beleid kan maken is onduidelijk.
In het regeerakkoord sluit men aan bij het positieve gevoel over de economie. Er kan weer wat worden uitgegeven. Toch meent Zalm, dat als men zijn norm loslaat, dit kabinet nog van een koude kermis zal thuiskomen. Hartverwarmend is ook het generaal pardon voor asielzoekers. Verdonk krijgt er echter een somber gevoel van.
Een gevoelsindex als beleidsintrument heeft alleen kans van slagen als we in staat zijn de feiten niet op eigen wijze te interpreteren. Zolang gevoel ook een feit is, zal dat nooit lukken.