Tagarchief: Afghanistan

Vredesmissie? Eerst Nederland redden!

Bosnië De gedoogpresident vindt de missie naar Afghanistan de grootste blunder van dit kabinet tot nu toe. Die formulering wijst er op dat heer WS. het kabinet, in de korte tijd dat het nu zit, op meer blunders heeft betrapt. Die zijn blijkbaar gedoogd, zonder stampei in de pers te maken. Maar dat terzijde.

De Grote Gedoger vindt een politiemissie naar Afghanistan niet verstandig omdat er hier verkiezingen op komst zijn en omdat het aardig wat geld kost. Bedoelt hij dat we met een instabiele regering en een instabiele begroting geen fratsen moeten uithalen?

De ministerraad besloot gisteren een andere missie te verlengen. Voor korte tijd en met minder mensen, maar
Bosnië-Herzegovina kan nog tot november op Nederlandse steun rekenen. Vorig jaar werd al besloten de missie tot maart dit jaar te verlengen. De PVV was tegen, omdat men geen vertrouwen had in de Bosnische leiders. Die opvatting zal niet zijn veranderd, maar roeptoeteren over de missie naar Afghanistan levert meer publiciteit op, dus over Bosnië hoor je de PVV nu niet.

Nederland heeft behalve in Afghanistan en Bosnië-Herzegovina, nog
twaalf andere missies lopen. In Somalië helpt de marine piraten bestrijden. In Irak worden militairen en veiligheidsfunctionarissen opgeleid. In Soedan bewaken Nederlandse militairen het broze vredesakkoord uit 2005. De overige missies vinden plaats in Kosovo, Burundi, Congo, Kenia en een viertal operaties in het Midden-Oosten.

Alles draait om het bereiken van stabiliteit, veiligheid en wederopbouw van de gebieden. En, net als in Afghanistan, is het nog lang niet zover. Dat is natuurlijk jammer voor de plaatselijke bevolking. Ik neem aan dat de mensen daar liever in alle vrijheid en rust een potje willen ouwehoeren over de politiek, zonder weg te moeten duiken voor kogels.
De discussie zou natuurlijk moeten gaan over de effectiviteit van de missie. Werkt de aanpak? Worden er resultaten geboekt? Vindt de bevolking dat ze geholpen wordt? Dat soort vragen.

Als al die missies nou geen enkel effect hebben, dan zou de PVV inderdaad een punt hebben. Maar nu betoogt de PVV dat de aanstaande verkiezingen in maart gevaar lopen. De stabiliteit van het gedoogkabinet zou wel eens ondermijnd kunnen worden. Nog even en Wilders vraagt de NAVO om een missie die Nederland moet redden.

Uitslaande brand

Uitslaande brand Op het moment van dit schrijven is het nog geen feit, maar zo serieus is het einde van de Balkenende-dynastie nog nooit geweest. Balkenende IV begon 22 februari 2007 en de kans is groot dat de zittingstermijn op 3-jarige leeftijd moet worden opgeheven.

Update: Net niet die verjaardag gehaald.
Dan nemen we afscheid van 2770 dagen Balkenende. Zeven jaar, 5 maanden en 71 dagen, als op 21 februari de koningin erbij moet worden gehaald. Het is dus 2768 dagen geworden. Eindigend met een coalitie, waarvan vanaf het begin al de vraag kon worden gesteld: als dat maar goed gaat.
Balkenende maakt nog wel kans, als de demissionaire toestand lang genoeg duurt, 1 plaats te stijgen op de ranglijst van langstzittende premiers. (Na Lubbers en Kok. Drees zakt dan naar de 4e plaats).

Een vraag die vooral de laatste jaren vaker werd gesteld. In 2008 telden we al 19 kleinere en wat steviger conflicten binnen het kabinet of tussen de coalitiepartijen (zie de artikeltjes op dit weblog over de Binnenbrandjes van het jaar 2008, met
hier de poll-vraag en hier de uitslag).

Blijkbaar had het kabinet dat artikel ook gelezen en deed het wat rustiger aan in 2009. Slechts 7 innerlijke conflicten leiden tot binnenbrandjes, die telkens net op tijd geblust konden worden.
Dit jaar laaide het vuur weer op en steeds heftiger. Vijf binnenbrandjes, waarvan de Uruzganbrand meer als een uitslaande brand betiteld mag worden. Krijgt Balkenende spijt dat hij niet veel eerder tot ontBossing is overgegaan?

Want vooral vorig jaar leken Bos en Balkenende elkaar steeds vaker in de haren te vliegen. Dat begon al toen de kredietcrisis een voldongen feit was en er
nagedacht moest worden over hoe het kwam en welke maatregelen het kabinet zou moeten nemen.
Toch wist men de onenigheid telkens te sussen. Bos krijgt nu van een aantal kanten het verwijt naar zijn hoofd geslingerd met een verkiezingscampagne bezig te zijn, maar dat verwijt mag Balkenende evenzeer treffen. Tot nu toe leek het spel verdacht veel op een afgesproken strategie. De zevende pijler onder dit kabinetsbeleid.

Die moest er wel voor dienen de rit volledig uit te zitten. Maar als je met vuur speelt neemt wel het risico dat een bewust gesticht kwajongensfikkie uit de hand loopt. En dat lijkt nu te gebeuren.
Het vuur is natuurlijk ook stevig aangewakkerd door de oppositiepartijen, die het verwijt van campagnevoeren ook wel in eigen zak kunnen steken.
Want er waren toch echt wel momenten dat men het vuur zo aan de schenen van het kabinet had kunnen leggen dat de hele boel finaal was afgebrand. Maar nee, ook de oppositie kwam niet verder dan slechts twee moties van wantrouwen en geen enkele motie tot aftreden.

Mijn menig is duidelijk: Balkenende had naar aanleiding van het rapport Davids al tot ontslag gedwongen moeten worden. Dat ging over een kwestie waarvan is gebleken dat er onnodig vele slachtoffers zijn gevallen. Dat is voor mijn een duidelijke grens.
Bij de Uruzganmissie mag misschien ook gelden dat er onnodige slachtoffers zijn gevallen, maar er speelt nog wel de zogenaamde wederopbouw. Hoe moeizaam dat ook misschien verloopt.

Bos had bij het debat over de Irak-kwestie natuurlijk ook even ferm kunnen zijn, als nu. Een ding moet je hem nageven: hij is een man van zijn woord. In december zei hij in een interview in Vrij Nederland dat hij een hardere koers zou varen en de tegenstellingen met de coalitiepartners zou opzoeken. Omdat hij in campagnetijd meer vrijheid heeft en niet noodzakelijk het kabinetsbeleid hoeft te verdedigen.

Dat het nu tot de val van ook zijn kabinet lijkt te leiden, daar heeft hij misschien niet helemaal op gerekend. En of hij er stemmenwinst voor zijn PvdA mee zal halen, is nog maar zeer de vraag.

Kemphanen en lastdieren

Kemphanen en lastdieren

Kemphanen overwegen de inzet van lastdieren. Niet om de ondraaglijke last van oorlogsvoering van zich af te schudden en over te laten aan dieren, dommer dan zij. Nee, om de strijd ook in slecht begaanbare gebieden te verlichten.
Nederlandse mariniers trekken straks met muilezels aan hun zijde door Afghaanse bergen.

Heb ik niet al vaker hier geschreven dat de geschiedenis zich herhaalt? Niet zozeer om te leren hoe het anders kan, eerder om te leren welke zetten voor herhaling vatbaar zijn.

Het gebruik van dieren in moeilijk begaanbare oorlogsgebieden is zo oud als de weg naar Rome. Dat gold zeker voor Pyrrhus en wat later voor Hannibal. Het broodje aapachtige verhaal is dat dankzij olifanten deze krijgsheren de Romeinen uiteindelijk op de knieën kregen.

Dat was in tijden dat tanks, pantserwagens en straaljagers slechts bestonden in de fantasie van de strategen der wereldorde. Inmiddels heeft de technologie de paarden, ezels en olifanten werkloos gemaakt. Zelfs glimwormen spelen geen enkele rol meer. Lazen Britse soldaten in de Eerste Wereldoorlog hun per postduif aangevlogen orders nog bij het licht van de glimworm, met geavanceerde nachtkijkers en computertechnologie meent men nu veel beter de weg in het labyrint der wereldwijde loopgraven te vinden.
Hooguit worden honden en dolfijnen ingezet het mijnenveld te ruimen. Of mogen ratten, cavia's en apen uitzoeken of zenuwgas nu echt zo verschrikkelijk is.

Maar dat het dier als oorlogsvoertuig weer in ere wordt hersteld, is opzienbarend nieuws. Vooral ook omdat de keuze van het lastdier zo opmerkelijk is. Zo lezen we in de Volkskrant dat een muilezel zo'n 75 kg aan wapentuig kan dragen. Een kameel kan twee keer zoveel meenemen. Dat hebben ze in India goed uitgerekend en dus zullen in Darfur de Indiase VN-troepen wordenbijgestaan door voor de oorlog getrainde kamelen.
Kamelen zouden het in Afghanistan ook goed doen, lijkt mij.

De Nederlandse troepen moeten ook nog eerst leren hoe een muildier te hanteren. Een eerder experiment met pony's resulteerde vooral in gewonde mariniers. Door hoeven vermorzelde voeten en hier en daar een gebeten hand of arm.
Ik denk dat de Afghaanse strijders, muilezeltechnisch gesproken, een grote voorsprong op de Nederlandse mariniers hebben. Het wachten is dus op de eerstvolgende slachtoffers die naar huis gevlogen worden, dankzij het strategisch inzicht van Defensie-specialisten.

Valt er nog iets goeds te verwachten van de inzet van dieren? Zeker wel, maar dan moet de keuze voor het dier-als-marinier uiterst consequent worden doorgevoerd.

De Geneefse Conventie zou herschreven moeten worden. Oorlog is alleen toegestaan als dieren het bedenken en dieren het ook uitvoeren. De meeste beestjes gaan alleen tot schermutselingen over als er een relevante reden voor is. In het dierenrijk nog nooit gezien dat olie of ideologie aanleiding was tot wereldwijde gevechten.

Zo'n consequent doorgevoerde strategie zal de militaire geschiedenis niet halen. Dat zou bij de beesten af zijn. We laten ons toch niet door die beesten leiden?

Maar goed, wat vindt u ervan dat onze mariniers met muilezels op pad gaan? Vul onderstaand polletje in en laat uw toelichting achter in de reacties.