Tagarchief: vacatures

Werk of werkloosheid als ideaal?

WerkloosHet is nog steeds een beetje wennen dat de onderbuik meer regeert dan pragmatisch verstand. Het idee dat mensen in de bijstand niet willen werken, is een van de pijlers waarop het kabinet de reorganisatie van het sociale vangnet bouwt. “150.000 tot 200.000 van de ongeveer 355.000 mensen in de bijstand kunnen werken. Of dat nu geheel of gedeeltelijk is”, aldus staatssecretaris Paul de Krom (Sociale Zaken), in een interview met het ANP. “Ik vind dat iedereen die kan werken, dat ook moet doen”, oreert hij verder en “er staan nu al 135.000 vacatures open, terwijl er 1,2 miljoen mensen een uitkering hebben. Een deel kan echt niet werken, maar een kleine half miljoen mensen kan dat wel.”

Wie het aantal vacatures afzet tegen het aantal mensen dat een uitkering heeft, op de manier zoals De Krom dat doet, vraagt zich natuurlijk af hoe die paar vacatures onvervuld blijven. Zijn er echt geen 135 duizend mensen onder die 1,2 miljoen uitkeringstrekkers te vinden, die dat werk kunnen doen. Dat gelooft niemand toch? Zelfs als je het aantal vacatures afzet tegen het aantal mensen in de bijstand, denk je al gauw dat er onder de 355 duizend mensen vast wel 135 duizend werkgeschikten moeten zijn.
De Krom gelooft dat ook en werkt hard aan wetgeving die de werklozen stimuleert meer aan werk zoeken te denken, dan aan een verblijf achter de geraniums. Laten we er even vanuit gaan dat De Krom een idealist is, die het beste voorheeft met de werkloze sloebers. Idealisten moeten echter af en toe eens op de realiteit worden gewezen. Dromen zijn mooi, maar helaas te vaak bedrog.

Eerst maar eens de cijfers. Begin dit jaar waren er 418 duizend werklozen op een beroepsbevolking van 7,777 miljoen mensen. Anders gezegd: 3,8% van de beroepsbevolking was werkloos. Ondanks de crisis kunnen we toch niet van een gigantisch probleem spreken. Het kan dan ook niet de reden zijn dat het land hierdoor in ernstige financiële problemen raakt.
Hoewel het mooi is zoveel mogelijk mensen aan het werk te zien, is het de vraag of het lonend is, geld en moeite te steken in wetswijzigingen en maatregelen. Want het ‘probleem’ is hardnekkig. Van 2001 tot nu zaten gemiddeld 336.890 mensen in de bijstand. Er waren, ook gemiddeld, 160.509 vacatures. Kortom: gemiddeld 176.381 minder vacatures dan mensen in de bijstand. Werkloosheid

Bron: CBS.
In de vijf jaren voor 2011 waren er gemiddeld 457 duizend werklozen per jaar. Daarvan zaten er gemiddeld 382 duizend in de bijstand.  Gemiddeld stonden er 169 duizend vacatures per jaar open. Ofwel zo’n 113 duizend minder dan mensen in de bijstand.
Wat prachtig zou het zijn als De Krom de geschiedenis kan herschrijven, maar vooralsnog heeft hij de historische cijfers tegen zich. Er is geen werk voor iedereen.

Dat mensen niet willen werken klopt, maar niet volgens de filosofie van De Krom en consorten. Werkloosheid is geen doel van profiteurs en notoire luilakken, maar een ideaal van werkgevers en werknemers.
Werkgevers willen een bloeiend bedrijf met zoveel mogelijk winst. In de huidige economie kan dat alleen met zo min mogelijk mensen in dienst of tegen zo’n laag salaris dat zelfs De Krom er voor zou bedanken. Werknemers willen het liefst leuk werk, met fijne collega’s en een fraaie cao. Zulk werk is er helaas niet voor iedereen.
Bovendien wijst de geschiedenis uit dat mensen alles in het werk stellen om zo min mogelijk te werken. Dat wil zeggen: werken in een dienstverband. Het wiel en het vuur zijn niet uitgevonden voor de lol. maar om zo min mogelijk en zo licht mogelijk te kunnen werken. Lui zijn we echter niet. Ons land telt 5,5 miljoen vrijwilligers, meldt onze overheid. Zo’n 44% van alle volwassenen leveren kosteloos een bijdrage aan sport, cultuur, onderwijs, zorg en welzijn. Ruim 2,6 miljoen mensen leveren mantelzorg.

Daarnaast haasten velen zich na het werk naar sportschool, muziekvereniging, toneelclub, klaverjasvereniging of naar de hobbies thuis.
Hameren op de misvatting dat mensen niet willen werken en vervolgens de zweep erover met asociale maatregelen is dus de verkeerde invalshoek. Zeg dan gewoon eerlijk dat mensen kunnen barsten als ze geen werk kunnen krijgen of niet kunnen werken.

Het menselijk tekort

Het menselijk tekort

Het menselijk tekort is groot. Dat kan komen door een gebrek aan handen, gebrek aan kennis of gebrek aan motivatie. Er zijn te weinig collectanten voor de dierenbescherming, veel te weinig goed opgeleide computernerds en in de zorg verlaat men zwaar gefrustreerd de werkvloer.

Het menselijk tekort kan ook veroorzaakt worden door een teveel aan wat anders. Er liggen opdrachten zat in de bouw en nu heeft men daar handen tekort. Meer mensen willen de synagoge van binnen kennen en zo zijn er ineens rabbijnen tekort. En Defensie gaat steeds vaker in het offensief over de grenzen. Maar dat motiveert maar weinigen zich aan te melden en nu heeft Defensie 7000 man/vrouw tekort.

Het is maar een greep uit het menselijk tekort. Wat overigens een zeer relatief tekort is. Musea en bioscopen hebben te weinig personeel, maar kunnen de boel wel draaiende houden door uitzendkrachten in te zetten. Die zijn er dus wel, maar waarom willen die geen vaste baan bij het Spoorwegmuseum of als kaartjesscheurder bij het Filmhuis?

De vergrijzing is de boosdoener. Dat hoor je steeds vaker. Maar ja, als slechts 13 procent van de werkgevers meent dat de 45-plusser geen serieuze kandidaat voor al die vacatures is, dan kun je rustig wachten tot heel het land is vergrijst, maar je houdt geen werknemer meer over.

In de bloemenhandel zijn ze wijzer. Bloemen houden van mensen en de gemiddelde tulp maakt het niet uit of iemand 18 of 50 is. Sterker nog, de bloemisten hebben inmiddels ervaring met oudere werknemers en zijn laaiend enthousiast.

Daar moeten ze niet in doorslaan, want ook jongeren hebben recht op werk. Waar halen ze anders het geld vandaan om in het weekend de bloemetjes buiten te zetten.

Bovendien missen ze dan de kans om promoteams van het bouwbedrijf tegen te komen. Die gaan evenementen langs om de bouw in het zonnetje te zetten. Hartstikke leuk werk en goed verdienen.

In de zorg heeft het personeel zelf een oplossing gevonden. Gefrustreerd weglopen en voor zichzelf beginnen. Natuurlijk tegen een betere prijs, maar dan zijn ze wel weer o duur dat tehuizen een beroep moeten doen op allerlei onervaren leiden en uitzendkrachten met alle wantoestanden van dien.

De gezamenlijke werknemers weten wel een betere oplossing. Gewoon een langere werkweek en geen deeltijdwerkers meer.

Ja, maar dat willen veel mensen nou niet. De RWI (Raad voor Werk en Inkomen) had ontdekt dat veel mensen graag een baan van minimaal 12 of maximaal 35 uur per week willen hebben. Dat vinden de werkgevers veel te duur . Net zoals 45-plussers te duur worden gevonden. Hoe lang moet die werkweek straks dan wel worden als je alleen maar 18 tot 40 jarigen wilt aannemen? Als je in die groep nog mensen vindt die bereid zijn langer dan 35 uur te werken. Zo creëer je een ombenut arbeidspotentieel.

Gewoon volhouden met die deeltijdwens, mensen. Op dit moment moeten de werkgevers wel deeltijders aannemen. De laatste cijfers van CBS tonen aan dat het aantal deeltijders weer harder is gegroeid, dus ze worden heus wel aangenomen.

Ook veel gedeeltelijk arbeidsongeschikten en mensen met een of ander handicap willen graag werken. Maar de reïntegratieprojecten presteren vooralsnog te weinig. Dat ligt niet zozeer aan die projecten, hoewel er best wel wat verbeterd kan worden. Maar zolang werkgevers gesubsidieerde werknemers maar geen vaste aanstelling geven en de overheid dat op zijn beloop laat, schiet het natuurlijk niet op.

Maar goed er staan nog 240 duizend vacatures open. Er zijn 308 duizend werklozen, dus waarom die vacatures niet gevuld worden, blijft een raadsel.