Tagarchief: in memoriam

Opa Buiswater is dood.

OpaOok bloggers hebben niet het eeuwige leven. In de rubriek Ook de moeite waard (zie rechterkolom) stond lang een link naar Opa Buiswater. Vorig jaar kreeg hij kanker, schreef een afscheidsblogje en vertrok naar zonniger oorden.

Deze rood en rechtvaardige blogger, zoals hij zichzelf afficheerde, was een van de eerste blogs die ik ontdekte, toen ik mijn eerste paar stapjes in blogland deed. Opa was een van de zomergasten op de oude versie van dit weblog.
Na zijn afscheidsblog bleef zijn site nog lang in de lucht, maar uiterraard verscheen er niets meer.

Opa blijkt op 28 januari overleden te zijn. Zijn nabestaanden hebben een in memoriam op zijn webstek gezet. Wat daar staat kan ik geheel onderschrijven. Jammer, dat ik geen blogjes meer kan vinden, om zijn stuurse maar humoristsiche commentaar op de politieke waan van de dag te illustreren.

Opa is over de oceaan gestrooid en hoopt zo ons nog eens tegen te komen, als we in staat zijn op de oude dag te cruisen over die oceaan.

Willem Breuker is vertrokken

Willem Breuker is vertrokken Ineens is het voorbij. Vijfenzestig jaar leven en dertig jaar met zijn Kollektief de wereld rond. Willem Breuker is vertrokken.

Het grappige is dat de NOS hem een musicus noemt. In de muziek wereld wordt wel eens een onderscheid gemaakt tussen muzikanten en musici. Een musicus is een geschoolde muzikant, vooral in de klassiek hoek te vinden.
Breuker was dus een muzikant. Hij schoolde zichzelf en als hij al klassiek speelde dan gaf hij er toch zijn eigenzinnige draai aan.

In de Nederlandse rockmuziek hebben we nooit een Frank Zappa gekend. In de geïmproviseerde muziek wel. Willem Breuker dus. Niet te beroerd om humor met “moeilijke” muziek te verbinden. Eigenzinnig genoeg om de vrije noten theatraal over het voetlicht te brengen.
Een muzikanteske musicus, wiens muziek wereldwijd wordt beluisterd, gespeeld en geleend voor films, documentaires en theaterstukken.

Zijn Willem Breuker Kollektief moet zonder hem verder. Ben benieuwd of dat gaat lukken. Het is knap zo’n kollektief dertig jaar bij elkaar te houden. Daar kan een kandidaat premier nog wat van leren.
Was Breuker zo’n geweldige dirigent? In zijn kollektief wel. Wel raar om hem als “gewoon”dirigent aan het werk te zien. Kijk op youtube naar de uitvoering van het door hem gecomponeerde en gedirigeerde “Time is an empty bottle of wine”. Hier
deel 1 en hier deel 2.

Wat je in ieder geval van de beelden kan zeggen, is dat Breuker stoïcijns de lichte, grappige muziek dirigeert. Alsof je flauwekul met een hoogst ernstig gezicht aan het publiek moet voorschotelen. Zou Balkenende dat van Breuker hebben geleerd?

Veel subtieler dirigeert Breuker een stuk dat veel herkenbaarder is voor zijn muziek. Kijk en luister naar
Hapsnap en neem afscheid van een groot musicus.

Afscheid van je jeugd

In memoriam de jeugdAls herfstblaadjes vallen ze: Jan Wolkers, Pierre Jansen, Henk Vredeling.
Mensen die definitief de ikonen worden die ze bij leven al waren. Het zal niet voor alle lezers hier gelden, maar veel van die mensen hebben mijn jeugd op een bepaalde manier gekleurd. Daar wordt je nog eens aan herinnerd dankzij de vele in memoria op tv en in de kranten. Meestal uitbundige lofuitingen waarmee ze het graf in geprezen worden. Bij Pierre Jansen werd ik eraan herinnerd hoe mijn ouders vol adoratie naar de man keken. Zelf vind ik het ook een bijzonder schouwspel, maar vond de gepresenteerde kunst vaak oubollig en de man wat wereldvreemd.
Toch is er iets blijven hangen van de adoratie die een groot deel van Nederland voor Pierre Jansen had. Net zo goed als van Jan Wolkers iets is overgebleven omdat iedereen op mijn middelbare school met de man wegliep.
Maar goed, ze sterven en bij elk overlijdensbericht komt een stukje jeugd, dat ik al lang had begraven, in memoriam voorbij.
Laat ik me ook eens bezondigen aan een vrijdag-vraag (iets wat
hier en daar een traditie lijkt te worden in het weblog-universum):
Bij welk overlijden is uw jeugd weer langs gekomen en wat was de betekenis daarvan?