Tagarchief: beurzen

De beurs bedrijft politiek.

BeursWat ook wel de virtuele economie wordt genoemd, is eigenlijk een politiek bolwerk, van waaruit de wereld wordt geregeerd. Die conclusie zou je kunnen trekken naar aanleiding van de berichten dat de beurzen sterk reageren op politieke gebeurtenissen. De Amsterdamse beurs opende vanmorgen met verlies. Dat is een reactie zijn op de Europese top, waarmee aandeelhouders en beleggers zeggen: leuke top, maar nog niet helemaal toppie!
Waarna je weer een politicus hoort roepen dat het vertrouwen in de markten moet worden hersteld en krasse maatregelen nodig zijn.

Krasse maatregelen om onrust op de beurzen te voorkomen? Ik weet er wel een: sluit de beurzen, of leg de aandelenhandel een paar maanden stil. Het is tenslotte een virtuele economie. De echte economie dat zijn wij, de mensen die elke dag naar hun werk gaan. Daar krijgen we heel wat voor terug: ons salaris. Daarmee stimuleren we de economie. We kopen elke dag spulletjes van het bedrijfsleven. En we dragen bij aan de staat. We betalen belasting. Wij zijn de grootaandeelhouders van politiek en economie.

Stel dat wij er  weinig op vertrouwen dat onze aandelen (arbeid en geld) opleveren wat wij er van verwachten. Kunnen wij dan onze aandelen massaal verpatsen op de beurzen?
Minder spulletjes kopen kan nog wel. Maar stoppen met werken en belasting betalen zou ernstige gevolgen voor onszelf hebben.  Wij worden geacht eens in de vier jaar politiek te bedrijven en niet bij elke economische rimpel te gaan staken of weigeren de belasting af te dragen.

Een belastingstaking is overigens geen onbekend idee. Het is vooral een hobby van zich liberaal noemende clowns, die zich van hun anarchistische kant laten zien als de staat niet doet wat zij voor ogen hebben. Hedendaags fenomeen is de Tea Party, die graag de belastingen flink wil reduceren en als actiemiddel een belastingvrije dag wil houden.

En herinnert u zich de oproep van Gerrit Zalm nog? In 2006 riep hij burgers op geen ozb (onroerende zaak belasting) te betalen, als protest tegen de hoge tarieven 62 gemeenten er zouden houden. Zalm was minister van Financiën en had zich verrekend. Slechts een paar gemeenten waren aan de dure kant en Zalm zag zich gedwongen excuses aan te bieden.

In Italië dreigde in datzelfde jaar de toen demissionaire premier Berlusconi met een belastingstaking, als een linkse kandidaat tot president zou worden gekozen.
Kortom: een belastingstaking is een geliefd pressiemiddel bij mensen die verder tegen elke vorm van andere stakingen zijn.

De reacties op de beurzen kunnen ook als pressiemiddel  worden gezien. Want het is opvallend dat de koersen kelderen als er politieke besluiten worden genomen, die niet helemaal in het straatje passen van de nul-belasting-idealisten. Het dumpen van aandelen mag zelfs als een vorm van obstructie worden gezien. In plaats van het bedrijfsleven te steunen door aandelen te kopen, in plaats van te verkopen, duwt men zelfs de economie verder de afgrond in.

En het gekke is dat de politiek daar geen antwoord op wenst te geven. Terwijl Occupyers voor de beurs worden weggesleept, mogen beursgangers hun gang gaan. Zelfs al weten politici dat beursgangers zich niet altijd netjes gedragen. Maxime Verhagen, minister van Economische Zaken, mocht in oktober de beursgong slaan en riep in zijn toespraak de financiële instellingen op zich verantwoordelijk te gedragen. “Dus niet om de boel te bedonderen”, zei hij letterlijk.

Hij weet het dus wel, maar doet er weinig aan. Behalve de financiële instellngen herinneren aan hun gedragscode, maar de oplopende rekening weer bij de burger leggen. Volgens Job Swank, directeur Monetaire zaken van De Nederlandsche Bank (DNB) zijn extra bezuinigingen onvermijdelijk. Het kan niet anders, zegt hij, omdat “de financiële markten momenteel dicteren wat er in de reële economie gebeurt”.
Als dat tot gevolg heeft dat wij minder te besteden hebben aan de economie, lijkt met dat een gevalletje ‘beetje dom’.

Democratie dient oudheidkundige attractie te blijven.

EkklesiaGriekenland staat bekend als de moeder der democratie. In de Griekse oudheid ontstond een vorm van volksheerschappij waarbij rechts de vingers zou aflikken, als die vandaag zou worden ingevoerd,. Iedereen, behalve slaven, vreemdelingen en vrouwen, mocht stemmen over belangrijke publieke zaken. De term volksheerschappij was dus schromelijk overdreven.

De oude Grieken deden hun best wat te maken van hun democratie. Zo voerden ze de Ekklesia in. Een volksvergadering waar alle vrije burgers, rijk en minder rijk, zich mochten uitspreken over publieke kwesties en voorstellen voor wetten mochten indienen. De Ekklesia was wel aan regels gebonden, die de ondergang van de directe democratie inluidden. Het volk bepaalde niet wat er op de agenda stond, maar een raad van 500 volksvertegenwoordigers stelde de onderwerpen vast. Die raad bestond overigens uit vrijwilligers, die maximaal twee jaar zitting hadden in de raad. De voorzitter van de Ekklesia werd door loting bepaald. Allemaal nog redelijk democratisch, in de letterlijke zin van het woord. Maar hier werd wel de kiem gelegd voor het ontstaan van politieke kasten en daarmee de scheiding tussen wetgevers en stemvee.

Die vorm van democratie is ons bekend en hoe tevreden we er ook over zijn, het leidt regelmatig tot gemor onder het volk. De Mauro-kwestie en de Occupybeweging zijn daar actuele voorbeelden van. Een goede wetgever kijkt dat niet zomaar aan, maar luistert goed en komt tot compromissen waar een meerderheid van het volk mee kan leven. Zodoende kan de indirecte democratie, de regenteske variant van volksheerschappij, een lang leven beschoren zijn, zonder bestorming van regerings- en parlementsgebouwen te hoeven vrezen.

De eurocrisis is zeker een kwestie van groot publiek belang. En laat nou de Griekse premier George Papandreou, ineens op het idee komen het Griekse volk een stem te geven in de beslissing de Europese steun te accepteren of niet. De reacties op deze poging tot directe democratie zijn van tirannieke aard. De beurskoersen kelderden meteen. Aandeelhouders en hedgefondshouders chanteren de democratie met een nieuwe crisis. Collega’s van Papandreou schieten uit hun slof. Zij hebben immers al moeite genoeg hun eigen democratieën in het gareel te houden, omdat niet elke burger blij is met het Europese noodfonds en de hulp aan Griekenland. Ze hebben het net een eensluidend akkoord voor elkaar gekregen. Een Grieks referendum gooit roet in het eten.

Dat de politieke leiders onderling in discussie gaan om Papandreou te overtuigen dat een referendum hier en nu misschien niet het beste middel is, hoort tot de processen van de democratie zoals we die nu zijn gewend. Maar dat aandeelhouders buiten het stemhokje om hun invloed laten gelden, is ronduit bizar en antidemocratisch. De beurzen zijn dictatoriale jojos geworden.
Eigenlijk komen de reacties van de aandeelhouders en diverse Europese leiders hier op neer: beste Papandreou, haal het niet in je hoofd een Ekklesia te organiseren. Democratie is leuk, maar alleen als oudheidkundige attractie. De democratie is een ruïne en dat moet vooral zo blijven.

Staatssteun voor Japan?

Nikkei Het is haast ongelofelijk hoe een natuurramp een nucleaire ramp kan worden. Dat een aardbeving gevolgen heeft voor de economie is makkelijker te geloven. De schade kan oplopen tot ruim 130 miljard euro. Wat een financiële leek dan weer ongelofelijk vindt, is dat de Centrale Japanse Bank dik 130 miljard euro in de financiële markten pompt. Zijn banken en beurzen belangrijker dan de wederopbouw van huizen, scholen en bedrijven?
De financiële experts zien aan dat laatste zinnetje meteen al dat ik er niks van snap. Daar kom ik zo nog op terug.

Dat een aardbeving gevolgen heeft voor een economie, is duidelijk. De Japanse ramp treft op de eerste plaats de Japanners zelf. Maar de economische gevolgen zullen ook hier merkbaar zijn. De produktie van tal van Japanse produkten ligt voorlopig even stil. De
autofabrieken van Toyota, Honda, Nissan en Subaru sluiten voor onbepaalde tijd. De electronicasector ligt ook op zijn gat. Zes fabrieken van electronicagigant Sony liggen plat. Bij andere ons bekende merken als Toshiba, Canon, Epson, Nikon en Sharp ligt de productie gedeeltelijk stil en wordt eerst de schade in kaart gebracht.

In hoeverre de Nederlandse handel hier op korte termijn last van zal hebben, hangt af van de voorraden die importeurs en winkeliers hebben. Op de lange termijn is het afwachten of de Japanse hebbedingetjes even goedkoop zullen blijven, als we gewend zijn.
En dan hebben we het nog niet eens over de hordes Japanse toeristen, die Amsterdam overeind houden. De aardbeving betekent misschien de doodsklap voor Amsterdam, want vorig jaar kwamen er al minder Japanners naar de Dam. Zoveel minder, dat de hoofdstad zich zorgen maakte over haar inkomsten.

De Japanse economie kwakkelt al, tengevolge van de wereldwijde kredietcrisis. Zal de aardbeving de doodsklap zijn voor wat ooit een Aziatische economisch wonder was? De wederopbouw zal lastig zijn. Er zal zeker financiële steun van andere landen komen. Maar ook die worstelen nog met de kredietcrisis, dus hoeveel kunnen ze bijdragen? De Japanners zullen ook moeite hebben op te krabbelen nu een groot deel van de
energievoorziening in gevaar is.

Maar waarom dan 130 miljard euro pompen
in de financiële markt, in plaats van dat geld te besteden aan het wegwerken van de 130 miljard schade?
Nu komen we in het gebied van de schokkende cijfers. De virtuele getallen van aandelenhandel en beurskoersen. Een economie op zichzelf, waarvan zelfs een minister van Economische Zaken niet snapte waarom de koersen bleven dalen, ondanks de staatssteun die erin werd gepompt (Maria van der Hoeven in 2008).

Maar goed, dalende beurzen leiden tot staatsingrepen en uiteindelijk tot forse bezuinigingen..Daar zal Japan zichzelf niet mee helpen. Als die emotionele beurskoersen wel van belang zijn, dan kan ik me wel andere maatregelen voorstellen.
Gooi de beurzen dicht, tot de het land weer over kan gaan tot de normale orde van de dag. Er is al paniek genoeg, daar hoeft beurssentiment niet nog eens een schep bovenop te doen.
Of verbiedt de handel in aandelen en sta alleen die handel toe, die daadwerkelijk bijdraagt aan het opruimen van de puinhopen en het herstel van Japan.

Hebben wij daar wel wat over te zeggen? Zeker wel. Voor je het weet gaat er staatssteun naar Toyota- en Sonydealers. Of naar de Amsterdamse VVV.

We vliegen weer

klik en lees het hele artikel
Geheim agent 112: Fijn dat we weer kunnen vliegen, want het was de laatste dagen wel behelpen. Maar het had ook wel weer iets van die goede oude romantiek. Op een wankel keukentrapje bij de buren gluren.

klik en lees het hele artikel
Astronaut: Nu dachten we alles al wel gezien te hebben zo tussen hemel en aarde. Maar toen we ineens niets zagen, keken we wel op. Volgende keer mijden we IJsland, dat begrijpt u. Het is flink balen als je zo lang moet wachten om terug te keren. Ik had mijn vrouw al gebeld en gezegd dat ze de pizza Vesuvius al in de oven kon doen. Die zal wel in rook zijn opgegaan ondertussen.

Klik en lees het hele artikel
Beursanalist: We hebben toch al veel meegemaakt, maar zo aan de grond hebben we nog nooit gezeten. Zaten we ineens aan een asplafond! Maar goed,we vliegen weer omhoog.

Klik en lees het hele artikel
Wethouder economische zaken: Om Schiphol en de KLM er weer bovenop te helpen, leggen we voorlopig al het openbaar vervoer plat. Dit is de enige manier om de mensen weer aan het vliegen te krijgen.

Klik en lees het hele artikel
Sportbobo: Na al die treurigheid heeft Nederland recht op een mooi feest. We hebben wel bij kabinet en Hare Majesteit er op aangedrongen maatregelen te treffen, opdat IJsland niet weer roet in het eten gooit. Ik bedoel, lege stadions is leuk bij Ajax-Feijenoord, maar niet als we heel de wereld in moeten vliegen.